تا حالا شده ترانه اي رو حس كنيد...
من اين روزا، اكثر ترانه ها رو حس مي كنم...مي فهمم...كلمه به كلمه...
با تمام وجود...تا عمق استخونم...
...
اين روزا گيج و گنگم...فقط مي بينم...چيزي نمي بينم...هيچ پردازشي در كار نيست...فقط ورود...خروجي همون وروديه...
...
مثل كسي كه تو يه اتاق گرد ايستاده...دور تا دورش فقط مانيتوره...از هر مانيتور فيلمي پخش مي شه...و من سردر گم،فقط مي چرخم...به صفحات، هاج و واج نگاه مي كنم...
فقط مي بينم...چيزي نميفهمم...گيج و گيج تر مي شم...
...
باز...
اين دفعه بدتر...عميق تر...
جسمم يه جاست...
چشمام مثل دوربين فيلم برداريي كه مستقيم به يه مانيتور وصل شده و چيزي رو ضبط نمي كنه،بلكه مستقيم پخش مي كنه، مي مونن...
فكرم نمي دونم كجاست...
هر لحظه يه جا...
تا به خودم ميام،بفهمم كه كجاست...از اون جا رفته...
پ.ن1:...اين نوشته ها مال تقريباً يكي دو هفته پيشه...الان بي حس تر شدم...هيچي نمي فهمم...به هيچي فكر نمي كنم...مثل يه آدم «مرده»...شايد به خاطر ...
پ.ن2:اين روزا شايد چون دائم تو اينترنتم خودمو الكي و مزخرف سرگرم كردم...اما يه چيزي رو مي دونم...روزي مياد كه... اون روز هيچ چيز منو سرگرم نمي كنه...اون روز نزديكه...
شايد اون روز بازم آروم لبخند بزنم...اما لبخند به خاطر...