چگونه بگويم...
واژه ها سخت سنگين اند...
واژه ها وحشت عزيزان بر مي انگيزند...
واژه ها، غمي سنگين در سينه ام مي نشانند...

غم تلخ...
بايد...
من و واژه، با هم اجين شده ايم...
من و اين «بي معنايِ» ابديِ «معنا» بخشيده توسط من...
من و واژه، ساعت ها به هم مي نگريم...
كنون روزهاست به هم مي نگريم...
اما هيچ يك براي لمس ديگري حركتي نمي كنيم...

و من...
من...شكست خورده نانوشته از آغاز معلومِ اين گفتگويم...

سرانجام...
شكست خوردم...
شكستم را مي پذيرم...نه نمي پذيرم...به نمايش مي گذارم...

من واژه را لمس مي كنم...
و واژه، از لمس من، خشنود...
واژه خشنود تر است...
زيراك،واژه پيروز اين ميدان همزيستي است...
واژه پرچم فتح را، در آسمان به اهتزاز در مي آورد...

و منِ شكست خورده هم، غم دارم...
«غم شكست»...