يه بازي ديگه...خاله بازيه...مامان بازي...بابا بازي...
اما باور كن شايد اين «خالصانه»ترين «بازي» زندگيت باشه...كاش همه اين بازي رو بكنن...تو همون سن كم...اون موقعي كه «پاك»ن...اون موقعي كه هنوز خيلي از اتفاقات نيفتاده...خيلي چيزا براشون «تعريف» «نشده»...اون موقعي كه هنوز اون حائل مياني تبديل به «پرده ضخيم» يا «ديوار» نشده...اون موقعي كه هنوز «فرق»هاي «تعريف شده»، فقط در حد «حرف» هستن و نه بيشتر...
اون موقعي كه شايد «تو» كه «دختري» «مي توني» يه «پدر» باشي...و «تو» كه «پسري» يه «مادر»...اون موقعي كه فقط يه «بازي» و نه بيشتر...اون موقعي كه «هر» «نقشي» رو كه «بخواي» هر «جور» كه «بخواي» «مي توني» «بازي» كني...
آره اين «بازي» رو هم خيليا «بازي» كردن...