كنار پسرك نشست... پسرك نقطه اي نامعلوم در مقابلش را تماشا مي كرد...خيره به نقطه اي كه گويا هرگز وجود نداشته و ندارد... هر از گاهي نگاه بي روحش را از آن نقطه مي گرفت و روي كاغذي كه مقابلش...

پسرك دوباره به بردي كه روي ديوار نصب شده بود و اسم هاي زيادي را روي خودش حمل مي كرد چشم دوخته بود... روزها بود هر روز صبح به برد چشم مي دوخت...به اميد آنكه روزي اسمش را آنجا ببيند......

پسرك وارد مغازه شد... مغازه دار پسرك را ورنداز كرد... پسرك به قفسه هاي داخل مغازه نگاه گذاريي كرد...نگاهش را به طرف پيشخوان مغازه چرخاند... با قدم هايي سنگين، كه نشان از خستگي روزگار داشت، به سمت پيشخوان رفت... مغازه...

باورش نمي شد... دوباره چشمانش را بسته و باز كرد...حيران و هراسان به اطرافش نگريست... نه اشتباه نمي ديد... چون چيزي نمي ديد......